Wiek od 12 do 18 miesiąca życia

Większość dzieci opanowuje naukę chodzenia bez pomocy między 13 a 15 miesiącem życia. Zauważcie, że gdy wasze dziecko zaczyna chodzić, ustawia stopy w różnych kierunkach, stawia kroki niejednakowej długości i chodzi na szeroko rozstawionych nogach. Jeżeli spojrzy w tym czasie w górę, zwykle przewraca się. Po zrobieniu pierwszych samodzielnych kroków dziecko musi nauczyć się wielu dalszych umiejętności. Początkowo porusza się niepewnie i może nagle upaść na podłogę. Nie potrafi nagle zatrzymać się i rozpocząć chodzenia, obchodzić przeszkód ani biegać. Nie umie również rzucić piłki bez przewrócenia się. Ma tendencję do trzymania rąk w górze podczas chodzenia. Około 15 miesiąca dziecko zaczyna wspinać się do góry po schodach. Potrafi samodzielnie podnosić się do pozycji stojącej. Chociaż nauczyło się chodzić, powraca do raczkowania, zwłaszcza gdy się, śpieszy. Gdy ma 18 miesięcy, coraz pewniej porusza się na nogach, ale nadal nie potrafi biegać i skręcać pod kątem prostym. Umie natomiast chodzić, trzymając lalkę, oraz wejść na krzesło. Lubi pociągać lub popychać do przodu zabawkę. Gdy trzyma się je za rękę, wchodzi po schodach, potrafi również rzucać piłką nie przewracając się. Chodzi nadal na szerokiej podstawie — tzn. z szeroko rozstawionymi stopami. Świeżo zdobyta możność swobodnego poruszania się wraz z ciągle narastającą ciekawością bywa powodem ustawicznych kłopotów. Dziecko interesuje się wiadrem z węglem oraz koszem na śmieci i fascynuje się nimi, gdyż dostarczają one nieograniczonych możliwości ćwiczenia swych zdolności za pomocą zabawy — wielokrotnie wkłada i wyjmuje przedmioty z pojemnika i rzuca je na podłogę. Otwarta szafa z książkami działa na dziecko jak magnes; dając mu możność podobnych doznań. Wszystko śledzi z zainteresowaniem: błysk lampy, gazetę, porzuconą kopertę leżącą w dostępnym miejscu, zwisający ze stołu obrus. Stale bierze udział we wszystkim i stale jest w ruchu. Kojec nie jest w stanie utrzymać go w miejscu. Albo płacze ze złości, gdy się je tam wkłada, albo chodzi z nim dokoła pokoju i odkrywa nawet, że można wyjść przez otwarte drzwi. Może nie chcieć siedzieć w wózku nawet podczas robienia zakupów w sklepie i domaga się chodzenia; zależy to od jego charakteru. Chociaż ruchy rąk stale się doskonalą, to jednak nie potrafi układać przedmiotów dokładnie i w 15 miesiącu raczej nie umie ustawić więcej niż 2 małe klocki na sobie, a nawet w 18 miesiącu potrafi ułożyć wieżę tylko z 3 klocków. W tym czasie zaczyna „bazgrać” ołówkiem. Stale zdejmuje swoje buty i skarpetki, nie chce również mieć założonych rękawiczek, mimo zimna. Od 15 miesiąca dziecko prawdopodobnie zechce jeść samo, jeśli mu na to się pozwoli i jeśli posiłek składa się z małych kawałków, chociaż wiele spośród nich obraca jeszcze w tym wieku łyżeczkę, zanim doniesie ją do ust i przychyla zbyt mocno filiżankę podczas picia, a po zaspokojeniu pragnienia puszcza ją lub stawia na stole tak gwałtownie, że zawartość rozlewa się. Lubi zbierać paluszkami upuszczone przez siebie kawałki jedzenia. Dziecko 18-miesięczne, prawidłowo rozwijające się, potrafi jeść bez jakiejkolwiek pomocy. Lubi również książki, ale podczas oglądania potrafi przewrócić tylko 23 kartki równocześnie. Rozumienie znaczenia słów rozwija się tak dalece, że między 15 a 18 miesiącem wykonuje proste polecenia, np. „przynieś pantofle lub zabawkę”, „połóż zabawkę lub książkę na krześle”. Równocześnie zaczyna się orientować, gdzie przechowuje się przedmioty. Około 18 miesiąca życia zapytane o proste przedmioty, pokazuje je na rycinach w książce, chociaż często nie potrafi jeszcze wymawiać nazw przedmiotów, o które jest pytane. Potrafi również na naszą prośbę wskazać 34 części ciała. Zaczyna naśladować swoją matkę w jej codziennych zajęciach, takich jak zamiatanie podłogi, ścieranie kurzu lub zmywanie. Lubi rytmiczną muzykę i umie poruszać rytmicznie ciałem w takt melodii. Dzieci w tym wieku kochają swoje misie i lalki, chociaż noszą je za jedną nogę lub rzucają na podłogę. W tym okresie następuje szybki rozwój mowy, przejawiający się wymawianiem wielu nowych słów. Niektóre dzieci nadal mówią mało, ale zawsze stwierdza się duży postęp w rozumieniu mowy. Większość używa „żargonu” dziecięcego, czyli własnego języka, którego nie rozumie nikt poza rodzicami dziecka. W tym okresie u dziecka wyrabiają się nawyki utrzymania czystości: najpierw melduje matce o zmoczeniu śpioszków, a później sygnalizuje, że chce oddać mocz. W wieku 18 miesięcy wiele dzieci spośród często wysadzanych nie moczy się w ciągu dnia, ale tylko nieliczne nie moczą się w nocy. Inną charakterystyczną dla tego okresu cechą jest negatywizm, czyli prawie stała chęć działania przeciwnego do tego, o jakie się prosi. Z negatywizmem wiąże się także pragnienie robienia szumu wokół siebie i zwracania na siebie uwagi otoczenia. Ten negatywizm wraz z możliwością zrozumienia przez dziecko jedynie prostych żądań i poleceń sprawia, że jest to tzw. trudny wiek dziecka. Okres od roku do ok. 2′/2 roku może u niektórych dzieci sprawiać wiele kłopotu.

Both comments and pings are currently closed.