Jaźń i indywidualność

Coś, co zakłóci u dziecka rosnącą potrzebę bycia zauważonym jako indywidualność i prawdopodobnie wywoła płacz i poczucie niepewności. Niemowlęta w pierwszym okresie po zaprzestaniu karmienia piersią mają swoje upodobania i sprzeciwiają się ostro, gdy matka próbuje zmusić je do zjedzenia czegoś, co im nie odpowiada. Zmuszanie do jedzenia, do zabawy czy do spania wywołuje zawsze sprzeciw, bunt i płacz. Wiele starszych niemowląt gwałtownie protestuje, gdy nie pozwala się im jeść samodzielnie, gdy właśnie nauczyły się tej nowej czynności. Protestują, gdy powstrzymuje sieje od takich przyjemności, jak zabawa tą właśnie zabawką, a nie inną — szczególnie gdy brat lub siostra zabiorą mu ją. Większość powodów do płaczu po ukończeniu 1 roku życia spowodowanych jest konfliktem, wynikającym z rosnącego poczucia ważności, pragnienia zwrócenia na siebie uwagi i niezależności oraz potrzeby bezpieczeństwa, miłości i rozwoju pewności siebie. Obojętnie, jaka jest przyczyna płaczu, to jest ona jeszcze wzmożona zmęczeniem, nudzeniem się lub głodem. Częstotliwość płaczu wiąże się bezpośrednio z osobowością — niektórym dzieciom trudniej jest przystosować się do życia i do jego twardych wymogów. Wiele łez wylewają dzieci, gdy nie pozwala się im wykonywać dopiero co opanowanych czynności z powodu nadopiekuńczości lub innych powodów. Wiele łez jest rezultatem dezaprobaty, kpiny i wszystkiego tego, co zmniejsza poczucie własnej wartości i bezpieczeństwa. Zmęczenie i irytacja rodziców wzmaga płacz i błędne koło zamyka się — irytacja rodziców prowadzi do sprzeciwu dziecka, a to jeszcze bardziej irytuje tych pierwszych. Płacz może być sposobem zwrócenia na siebie uwagi lub środkiem do postawienia na swoim. Płacz przy najmniejszym uderzeniu się bardzo często jest wynikiem okazywania przez rodziców nadmiernego niepokoju. Gdy dziecko zauważy, że płaczem i wrzaskiem zwróci na siebie uwagę, będzie to wykorzystywało. Przestanie, gdy się to zignoruje lub odwróci się jego uwagę, lecz jeśli np. upadek będzie bolesny lub dziecko zrobi sobie krzywdę, każdy rodzic weźmie je w ramiona i utuli. Gdy dziecko upadnie, lecz nie będzie to groźny upadek, trzeba zwrócić jego uwagę na coś innego, np. pokazać mu coś interesującego lub dać zabawkę. Płacz po niegroźnym upadku spowodowany jest często naśladowaniem brata, siostry lub kolegów. Gdy dziecko spostrzeże, że płaczem i zawodzeniem może narobić kłopotu bratu, wykorzysta to.

Both comments and pings are currently closed.