Dalszy rozwój

U bliźniąt nieco wcześniej występują wady wrodzone i istnieje większe ryzyko powstania uszkodzenia mózgu. Przyczyny tego są niejasne. Mniejsze z bliźniąt zazwyczaj pozostaje mniejsze przez cały okres dzieciństwa. U bliźniąt, zarówno jednojajowych, jak i dwujajowych, rozwój mowy często jest opóźniony w stosunku do niemowląt z porodów pojedynczych. To opóźnienie jest większe w rodzinach średnich klas społecznych aniżeli w niższych. Niektórzy uważają, że dzieje się tak dlatego, że bliźnięta mogą porozumieć się wzajemnie w ich własnym języku i nie starają się mówić właściwie. Nie uważamy tego za słuszne. Jest o wiele bardziej prawdopodobne, że przyczyną opóźnionego rozwoju jest brak czasu ze strony matki na rozmowę z nimi i czytanie im, w przeciwieństwie do matek mających 1 dziecko. Wykazano, że jeżeli 1 z bliźniąt umrze we wczesnym okresie niemowlęcym, to pozostałe przy życiu nie ma żadnych opóźnień w opanowaniu mowy w porównaniu z innymi dziećmi. Byłoby dobrze, gdyby oboje rodzice więcej niż zwykle rozmawiali ze swoimi bliźniakami. Wśród bliźniąt ogólnie nieco częściej występuje jąkanie i trudności w czytaniu, natomiast u bliźniąt jednojajowych — leworęczność. Niekiedy pojawiają się wśród bliźniąt różnice w zachowaniu i rozwoju umysłowym, mogą być one jednak spowodowane różną postawą rodziców w stosunku do każdego z dzieci. Jeżeli np. jedno z bliźniąt jest chore, stosunek matki do niego może być inny niż do drugiego dziecka. U bliźniąt szczególnie łatwo powstaje uczucie zazdrości w stosunku do drugiego bliźnięcia, przy czym może ono przybierać tak ostre formy, że w przyszłości muszą uczęszczać do 2 odrębnych szkół. Jednym z głównych powodów tej zazdrości skierowanej do drugiego bliźniaka jest zdarzające się często zjawisko, że jeden z nich jest zdolniejszy od drugiego. Faworyzowanie oczywiście zwiększa zazdrość. Bracia i siostry bliźniąt mogą być zazdrosne o bliźnięta ze względu na to, że przyciągają one uwagę wszystkich. Wiele bliźniąt nie lubi tego zainteresowania i nie lubi także uwag skierowanych do nich. Łatwo zakłócić ich spokój, jeśli np. jedno z nich zostanie ukarane lub musi iść do szpitala. Pod żadnym pozorem nie wolno „porównywać” jednego z bliźniąt z drugim w jego obecności. Zdarza się to, gdy jedno z nich jest mniejsze od drugiego. Wszyscy określają je jako „delikatny”, lub gdy jedno jest zdolniejsze lub ładniejsze, uprzejmiejsze i grzeczniejsze. Porównania prowadzą nieuchronnie do powstania takich uczuć, jak zazdrość i brak poczucia bezpieczeństwa. Bliźnięta chcą mieć wszystko to samo z obawy, by drugie z nich nie miało czegoś lepszego. Rywalizują one o miłość rodziców, matka bliźniąt jest zwykle bardziej zajęta opieką nad nimi. wobec czego może poświęcić mniej czasu każdemu z nich, niż gdyby miała jedno niemowlę, co w konsekwencji sprawia wrażenie, jakby przejawiała w stosunku do nich mniej miłości. Zazwyczaj jedno z bliźniąt przywiązuje się bardziej do jednego z rodziców, drugie do drugiego. Są one jednak najbardziej przywiązane do siebie i mogą okazywać mniej uczucia swoim rodzicom. Mówi się, że bliźnię, które urodziło się jako pierwsze, ma większe szanse stania się przywódcą, że będzie bardziej odpowiedzialne, ambitne i agresywne; drugie natomiast będzie milsze, pełne humoru, uparte i niefrasobliwe: ile jest w tym prawdy, nie wiemy. Bliźnięta jednojajowe są bardziej związane ze sobą, niż bliźnięta dwujajowe; mówi się, że są mniej towarzyskie i mniej agresywne niż dzieci z porodów pojedynczych. Jeżeli chodzi o inteligencję, powszechnie uważa się, że bliźnięta wykazują iloraz poniżej średniej. Stwierdzono jednak, że jeśli jedno z bliźniąt umrze w okresie noworodkowym, to pozostałe przy życiu bliźnię w testach inteligencji wypada równie dobrze, jak inne dzieci. Dzieje się tak przypuszczalnie dlatego, że rodzice mający jedno dziecko mogą poświęcić mu więcej czasu niż bliźniętom, tak więc jedno dziecko korzysta głównie na skutek większej troskliwości, jaką mu się okazuje.

Both comments and pings are currently closed.