Chodzenie

Najwcześniejszy obserwowany wiek dziecka chodzącego bez pomocy wynosił 8 miesięcy. Wiek najpóźniejszy, w którym zdrowe normalne dziecko zaczęło chodzić, wynosił 4 lata. Opóźnienie w chodzeniu jest najczęstszą przyczyną zaniepokojenia rodziców. Przyczyn takiego stanu może być wiele. Po pierwsze, wiek, w którym dziecko zaczyna chodzić, często jest uwarunkowany rodzinnie. W pewnych rodzinach dzieci zaczynają chodzić wyjątkowo wcześnie, w innych zaś niezwykle późno. Interesujący jest fakt, że dzieci te nie wykazują opóźnienia lub przyspie­szenia w innych aspektach rozwojowych, z wyjątkiem sprawności pokrewnych chodzeniu, a więc siadania i raczkowania. Po drugie, opóźnienie w rozpoczęciu chodzenia może być spowodowane zwyczajnie brakiem odwagi i zaufania do siebie. Niektóre niemowlęta nie przejmują się zupełnie częstymi upadkami podczas nauki chodzenia. Inne natomiast są bardzo ostrożne i mogą po upadku zaprzestać ponawiania prób na okres kilku tygodni. Śliskie pantofle utrudniają dzieciom naukę chodzenia i z tego powodu w okresie nauki chodzenia zalecane dla wszystkich niemowląt i młodszych dzieci są buty na szerokiej podeszwie. Niektóre niemowlęta domagają się przez dłuższy czas symbolicznej pomocy w postaci trzymania się matki za palec, zanim nabiorą dość odwagi do samodzielnego chodzenia. Znamy dziecko, które trzymało się ręki lub palca przez 5 miesięcy, zanim zdecydowało się ostatecznie chodzić samodzielnie. Widzieliśmy takie dziecko, które przez pewien czas chodziło bez pomocy tylko w niedzielę, w czasie, kiedy był przy nim jego ojciec. Szelki z lejcami mogą być pomocne, zapewniając minimalne oparcie, a równocześnie dostarczając dziecku poczucie pewności. Nawet przy stosowaniu szelek może upłynąć kilka tygodni, zanim dziecko nabierze wystarczającej odwagi do samodzielnego chodzenia. Jeżeli ten moment odwleka się, chód takiego dziecka jest bardziej stateczny i pewny niż u przeciętnego dziecka, które przechodzi przez etap chodzenia z trzymaniem się za rękę przez 34 tygodnie. Innymi słowy, ze sposobu rozpoczęcia nauki chodzenia niektórych dzieci można wnioskować, że mogłyby one chodzić znacznie wcześniej, gdyby miały na to ochotę. Zmuszanie ostrożnego dziecka do samodzielnego chodzenia, zanim ono samo tego zechce, należy uznać za niewłaściwe. Powtarzające się upadki będą tylko zwiększały jego lęk i stanowczość w domaganiu się pomocy. Trzecią przyczyną, opóźnienia w chodzeniu jest nadmierne zamiłowanie do raczkowania lub pełzania — taki dziwny sposób posuwania się do przodu na rękach i pośladkach. Kłopot z tym sposobem poruszania się polega na tym, że nie pomaga on dziecku w nauce chodzenia. Czwartą przyczynę opóźnienia w chodzeniu stanowi niewłaściwe postępowanie matki, która nie daje dziecku okazji do uczenia się tej umiejętności. Niektóre matki trzymają swoje niemowlęta na spacerze w wózku przez cały dzień, chociaż dzieci protestują krzykiem, gdy dorosną do wieku, w którym chcą podciągać się do pozycji stojącej lub chodzić przytrzymując się mebli. Inne obawiają się, że pozwalanie niemowlęciu na obciążanie nóżek może doprowadzić do krzywicy lub skrzywienia nóg, które mogą przybrać kształt litery O lub X. Takie obawy nie mają najmniejszego uzasadnienia. Dziecku należy pomagać i zachęcać je do noszenia własnego ciężaru na nogach, jeśli bowiem nie damy mu tej szansy, doprowadzi to tylko do jego osłabienia. Za piątą przyczynę opóźnienia chodzenia można uznać osłabienie i wiotkość mięśni, spowodowane krzywicą lub innymi czynnikami. Każda poważna lub przedłużająca się choroba uniemożliwiająca ćwiczenie stóp będzie opóźniać chodzenie. Niemowlęta wychowywane w zakładach są opóźnione w nauce chodzenia, ponieważ będąc pozbawione indywidualnej opieki, nie miały okazji do nabywania tej umiejętności. Wzmożone napięcie mięśniowe, które stwierdza się np. w dziecięcym porażeniu mózgowym, znacznie opóźnia samodzielne chodzenie. U chłopców rzadko spotykaną przyczyną jest dystrofia mięśniowa. Jeżeli dziecko jest wyraźnie opóźnione w chodzeniu i nie jest to oczywiście sprawą rodzinną, proponujemy, abyście poradzili się swojego lekarza, czy takie opóźnienie nie jest dla waszego dziecka szkodliwe. Otyłość lub wrodzona dysplazja stawów biodrowych nie są przyczyną powodującą opóźnienie w chodzeniu. Dzieci opóźnione w rozwoju umysłowym są zwykle opóźnione w chodzeniu, podobnie jak i w nabywaniu innych sprawności. Jeszcze raz jednak podkreślamy z naciskiem, że opóźnienie w chodze­niu lub jakiejkolwiek innej umiejętności u dziecka normalnego pod innymi względami nie ma żadnego związku z jego inteligencją. Nie ma podstaw do podejrzewania w takich przypadkach opóźnienia w rozwoju umysłowym. Jeżeli dziecko wykazuje opóźnienie w chodzeniu w porównaniu z przeciętnymi dziećmi, a zaczyna mówić w normalnym czasie, można mieć pewność,’ że jego rozwój umysłowy jest prawidłowy. Na zakończenie trzeba stwierdzić, że w wielu przypadkach nie udaje się znaleźć przyczyny wyjaśniającej opóźnie­nie w chodzeniu.

Both comments and pings are currently closed.